Review: Batman: Arkham City

Geschreven door RDJ134 op 28 oktober 2011 om 23:52 uur

In 2009 bracht de developer Rocksteady de sleeper hit Batman: Arkham Asylum uit en liet zien hoe een superhelden videogame wel hoorde te zijn. De titel had een donkere setting, een lekkere gameplay en bleef vooral trouw aan de comics roots van de gemaskerde vleermuis. Hierdoor werd het een grote hit en kon een vervolg dan ook niet lang uitblijven; deze is pasgeleden onder de naam Batman: Arkham City verschenen.



Om het verhaal van Arkham Asylum en Arkham City te overbruggen kwam er begin dit jaar een zevendelige comicserie uit, maar is slechts een kleine opwarmer voor de gebeurtenissen die gaan komen. Waar het op neerkomt is dat Dr. Hugo Strange een ingenieus plan heeft bedacht waarbij hij burgemeester Quincy Sharp in zijn macht heeft en deze helpt met zijn plannen voor het realiseren van Arkham City, een openluchtgevangenis ter grootte van een kleine stad. Het idee wat we in John Carpenters film Escape from New York (1981) ook al eens voorbij zagen komen. Nu wordt elke crimineel, groot of klein, in Gotham opgepakt en naar Arkham City gedeporteerd en dat het een slecht idee is om honderden criminelen bij elkaar te zetten is voorspelbaar. Al snel vechten diverse bendes onder leiding van The Joker, Two-Face en The Pinguin met elkaar om de macht over de stad.

Bruce Wayne aka Batman vindt het ook een slecht idee en spreekt zich in het openbaar uit tegen het project en wordt dan door de Tyger Security (huurlingen van Huge Strange) gearresteerd en zelf naar Arkham City gebracht. Daarbij komt ook nog eens het feit dat Strange de identiteit van Batman kent. Uiteraard ontsnapt onze held en loop je al snel een oude bekende tegen het lijf, want The Joker, of zoals Harley Quinn hem graag noemt: Mr J, heeft nog een appeltje met de gemaskerde vleermuis te schillen. Hij is ziek door een goedje wat Titan heet en zijn laatste dagen lijken in zicht te zijn, maar hij is niet van plan alleen dood te gaan en laat Batman in de val lopen om hem vervolgens te injecteren met zijn besmette bloed. Uiteraard ontsnapt Batman en gaat hij op zoek naar een kuur en telt de klok op meerdere manieren af voor hem. Zo is hij stervende door het bloed van The Joker, deze heeft ook nog meer mensen besmet en Hugo Strange zal binnen enkele uren het geheimzinnige Protocol Ten van start laten gaan. Dus Batman gaat het verdomd druk krijgen om alles in goede banen te laten lopen.






Hoe dit alles in zijn werk gaat mag je zelf gaan ontdekken, want anders spoil ik het verhaal. Ondanks de diverse plottwists is het het beste om aan de game te beginnen met zo weinig mogelijk informatie. Wie deze titel nieuw in de winkel koopt zal in zijn doosje ook een code vinden om Catwoman te unlocken. Nu zal je denken wat de fook moet ik met haar, ik koopt de game voor Batman en de laatste Catwoman-game (2004) was pure bagger. Als je de code gebuikt unlock je vier extra chapters in de game waar je even in het leren pakje van Catwoman kruipt, deze sluiten naadloos aan op het verhaal, en het is een leuke afwisseling om deze pittige dame te spelen. Koop je de game tweedehands en de code is al gebruikt, dan kan je tegen betaling van een klein bedrag deze alsnog unlocken.

De gameplay van Batman: Arkham City is eigenlijk vrij simpel van opzet; je reist van punt A naar B, lost een puzzeltje op, vecht met vijanden en komt zo nu en dan een eindbaas tegen. Iets wat we al duizend keer eerder hebben gezien. Maar de manier hoe Rocksteady dit doet is briljant te noemen, het voelt allemaal zo perfect aan en speelt heerlijk lekker weg. Sterker, je hebt ook echt het gevoel dat je echt Batman in een levendige stad bent. Hij heeft geen superkrachten zoals de meeste comic superhelden, hij is een gewoon kwetsbaar mens die goed kan vechten en een shitload aan coole gadgets tot zijn beschikking heeft. Het vechten gaat heel simpel en natuurlijk, je richt je analoge stick naar een tegenstander en ramt op je buttons om ze het licht uit hun ogen te slaan. Daarbij kan je door middel van goede timing een aantal hele brute combo's uit je controller trekken, waarbij je ook nog eens aanvallen van je tegenstanders kan counteren. Maar zo nu en dan kom je in bepaalde situaties terecht waarbij stealth een grotere rol speelt en je goed moet plannen hoe je vijanden één voor één uitschakelt zonder dat anderen dat doorkrijgen. Ook al zijn je tegenstanders in het begin ongewapend, hoe verder je komt hoe zwaarder de wapens worden. Denk hierbij aan messen, loden pijpen, schilden, stroomstokken en vuurwapens (inclusief snipers).



Uiteraard heeft Batman ook de beschikking over een arsenaal aan gadgets, zeg maar gerust een overkill aan gadgets. Eigenlijk gebruik je de Dective Vision (soort van X-Ray mode) het meeste, net als je grapple hook, explosive jel en later freeze grenades. De rest van het speelgoed wordt pas echt interessant als je de game al een keer hebt uitgespeeld, maar daar komen we zo nog op terug. Met je grapple hook verplaatst je jezelf het snelste door Arkham City, dit in combinatie met je cape die je tussen gebouwen laat zweven. Je kan door je grapple hook te gebruiken op hogergelegen gebouwen en watertorens komen en vanaf daar zweven naar je aangegeven bestemmingspunt of plannen hoe je zo tactische mogelijk de vijanden die zich onder je bevinden kan uitschakelen. Als je eenmaal een beetje door hebt hoe dit werkt, zweef je al snel alle kanten op of beklim je de hoogste punten. Hierbij kan je vaak vijanden op straat of lager gelegen daken horen praten en deze geven je soms zelfs onbedoelde hints. Het gevoel dat dit geeft is heel erg moeilijk uit te leggen, want samen met prachtige graphics is dit naar mijn gevoel het dichtste dat je ooit bij een comic of het Batman-universum kan komen.

Zoals je wel door hebt zit het met de gameplay meer dan dik in orde, net als de grafische kant van het spel. Want ik verbaas me nog steeds over hoe mooi en sfeervol Batman: Arkham City er wel niet uit ziet. De sfeer is zo donker en heeft heel erg veel weg van de eerste twee Tim Burton Batman-films, en daar houdt het niet bij op. Omdat het sneeuwt en door de kleuren van het (maan)licht, krijg ik toch wel een beetje kerst vibe. Heel Arkham City is één grote vervallen bende, of je nu de gewone huizen hebt of speciale locaties als het museum, riolen stelsel of gerechtsgebouw; alles is tot in de kleinste details verzorgd. Waarbij het bizarste wat ik zag in het museum een aantal dode mensen in een aquarium was en ik vijf minuten stond te kijken hoe een school vissen er steeds in een ander patroon omheen zwommen. Dan is er nog het geluid, deze is fenomenaal. Als je door Arkham heen beweegt hoor je de wind om je heen waaien en soldaten of bendeleden met elkaar praten. Voetstappen in een lege ruimte weerkaatsen, het is allemaal precies zoals je verwacht. Dan is er nog de voice acting die perfect is, want Mark Hamill (die we allemaal kennen als Luke Skywalker) is wederom de stem van The Joker. Leuk detail is hoe The Joker het einde van de Amerikaanse tv-serie Lost keihard afzeikt, zo heeft de game wel meer diepgaande easter eggs en inside jokes en Rocksteady kennende zitten er nog een hoop verborgen.

Conclusie

Batman: Arkham City is een videogame die een videogame is, klinkt een beetje raar of niet? Ik heb zelden genoten van een titel als deze, het heeft een ongekende comic vibe en laat eindelijk zien hoe een game rondom een superheld hoort te zijn. Het vechtsysteem werkt prima, ook het gebruik van de gadgets is goed in balans. Dan is er de afwisseling tussen Batman en Catwoman wat ook nog eens heel erg lekker werkt en een leuke aanvulling op het verhaal is. Opvallend is dat Robin (the boy wonder) maar slechts enkele minuten in de game te zien is en als ik de Arkham City-comics goed heb gelezen zal deze waarschijnlijk met een extra verhaaltje nog opduiken als DLC. Dan zijn er nog de zeer uitdagende puzzels die je soms knetterende koppijn geven, maar een hele grote bevrediging als je ze oplost.

Ik speelde de game overigens in een kleine elf uur uit, en dan heb ik nog alle collectables en side quests laten liggen. Ga je er echt 100% voor, dan ben je er zeker een kleine twintig uur of langer zoet mee. Leuk detail is dat als je de game hebt uitgespeeld je de New Game Plus-modus unlockt en kun je de story mode nog een keer spelen maar dan met alle gadgets en upgrades die je verzameld hebt. Alleen zijn nu de vijanden veel sterker met een betere AI waardoor ze weer anders en agressiever op je reageren. Bovendien krijg je dan ook geen counter icoontjes meer te zien tijdens een gevecht. Dit samen met nog een paar gamemodi waar alles draait om combo’s en scores geven Batman: Arkham City toch een redelijk hoge replaywaarde.

Persoonlijk heb ik eigenlijk niks negatiefs kunnen vinden over de game. Het heeft hier en daar iets teveel back tracking waardoor je soms voor het gevoel net even iets te lang in dezelfde omgevingen moet vertoeven. Eerlijk gezegd ben ik ook geen bugs of framedrops tegengekomen, het steekt gewoon allemaal perfect in elkaar en dat zie je niet vaak meer tegenwoordig. Ik kan Batman: Arkham City nog uren aanprijzen, maar koop die game nu. Want ik geef hem de eer voor het hoogste cijfer in de geschiedenis van Eigenwereld.nl, namelijk een 98.
Onze score 98

Reageer

Artikelinformatie

Recente nieuwsberichten van Batman: Arkham City Naar het profiel

Laatste nieuws

Naar het archief