De eerste keer dat ik kennismaakte met Gears of War was tijdens Mission 360, een persevenement in Rotterdam, waar ik meerdere scoops scoorde zoals dat DivX naar de Xbox 360 kwam en dat van deze console een zwarte versie zou komen. Dit zorgde ervoor dat de toenmalige website dagen onbereikbaar was. Na het spelen van Gears of War op dit evenement, moest ik een Xbox 360 en deze game hebben, want het had een unieke vibe. Ondertussen zijn we toe aan remake nummer twee die recent verscheen en of deze de magie van weleer kan doen herbeleven ga ik je vertellen in de onderstaande review.
Als Gears of War begint maken we kennis met Marcus Fenix, een militair die tot veertig jaar gevangenisstraf is veroordeeld omdat hij zijn post had verlaten in een poging zijn vader te redden die op dat moment op de East Barricade Academy was. De (Coalition of Ordered Governments) had hier alles behalve begrip voor en sloot hem op tot ze hem nodig hadden voor een nieuwe missie, die we dus gaan spelen in dit eerste deel van een solide franchise die na het derde deel zijn impact verloor.
Marcus zijn hulp is nodig om een ‘Resonator' te plaatsen in de ondergrondse gangen van de Locust en hierdoor kunnen deze in kaart worden gebracht voor de COG. De Locust zijn wezens die jarenlang ondergronds leefden op de planeet Sera waar deze tijdens Emergence Day (E-Day) uit de grond kropen en alles en iedereen aanvielen. Dit dwong de COG om Orbital Particle-Beam-Wapens te gebruiken die meer schade aan de planeet bracht dan overwinning en nu Sera een post-apocalyptische wereld is geworden waar een oorlog woedt tussen beide partijen.
Dus wordt Marcus Fenix, die door zijn beste vriend Dominic Santiago aka Dom uit de gevangenis gehaald wordt, en gaan ze opzoek naar het Alpha-team die deze Resonator in hun bezit hebben, maar vast zijn gezet door de Locust en is het aan jou en het Delta-team om deze te ontzetten en de missie tot een succes te brengen. Onderweg pak je de rest van je team op die verder bestaat uit Damon Baird en Augustus Cole aka The Cole Train. En deze laatstgenoemde is een sportheld die de ene oneliner na de ander eruit gooit.
Zoals je kon verwachten gaat er van alles mis en gaat de missie totaal op zijn kant en moet het Delta-team improviseren om een lightmass bomb te laten ontploffen in de hive van de Locust. En voor dit zover is, moet je wel even door vijf acts heen die in totaal bestaat uit 36 chapters waar je op een regenachtig middag op Normal zo doorheen kan vliegen en je het gevoel hebt de held in een actiefilm te zijn. Speaking off: deze is er nog altijd niet, en zijn er nog steeds plannen voor in ontwikkeling en zal deze als het goed is ooit op Netflix verschijnen. Maar na bijna twintig jaar hecht ik op het moment van schrijven hier weinig waarde aan.
Zoals ik al eerder zei, heb ik Gears of War op de Xbox 360 helemaal stuk gespeeld en helaas kan je ik je niet mijn volledige recensie van toentertijd linken, behalve dit eerste stukje via de Way Back Machine. Mijn review van de Gears of War: Ultimate Edition kon je tien jaar geleden hier op Eigenwerld lezen waar ik zeer diep en uitgebreid op de game inging en die ik je ook aanraad om te lezen. Want GoW Reloaded is eigenlijk precies dezelfde editie die nu komt in het prachtige 4K met 120mhz voor wie speelt op een 4K TV en alle toeters en bellen aan wilt hebben om grafisch te genieten van de game. Daarnaast is er ook crossplay en kan je in co-op en multiplayer met anderen spelen op de PlayStation en de PC; iets wat voorheen niet kon, omdat deze titel puur voor de consoles en PC was uitgekomen.
Met het beeld en 7.1 Dobly Atmos-geluid zit het allemaal dik in orde en speelde ik deze game met mijn standaard RIG 400 HX DA headset (recensie) die alweer zeven jaar oud is en nog altijd de beste audio (naar mijn mening) voor de Xbox-consoles kan hebben en die ook nog eens lekker goedkoop is om aan te schaffen.
Wat ons nu brengt naar de gameplay, want deze titel die ondanks de grafische update er prachtig uitziet, voelt qua besturing nog steeds aan als 2006 en dat is voor mij en de vele miljoenen andere gamers die dit spel ooit speelden geen probleem, maar voor een nieuwe generatie kan dit wel eens goed tegenvallen of ‘raar' aanvoelen. De beroemde Roadie Run (waarbij je snel gehurkt rent terwijl de camera alle kanten op gaat) was negentien jaar geleden iets waar gamers AAAH en OOOOH bij riepen en nu niet meer zo indrukwekkend is te noemen, laat staan als je deze titel nog nooit eerder hebt gespeeld.
Ook de multiplayer voelt achterhaalt aan en is niet echt uitnodigend voor nieuwe spelers. Persoonlijk heb ik een gruwelijke bloedhekel aan de MP van Gears of War die bestaat uit rennen, cover en dan vervolgens in je gezicht geschoten worden door iemand die zijn shotgun heeft overpowerd door steeds perfect te herladen. Dat is voor mij pure irritatie die teruggaat naar 2006 en alle andere delen die er achteraan kwamen. Want ook voor Achievement en Trophie hunters is deze game een bitch door zijn multiplayer en moet je wel erg veel tijd en toewijding hebben om voor een 100% complete te gaan.
Dat zijn allemaal die kleine dingen die irritant kunnen zijn en zeker als je helemaal niet bekend bent met deze titel sinds de start. Sterker, Gears of War verkoopt zeer slecht voor de PlayStation 5 waar die ook fysiek verkrijgbaar voor is. Op het moment van schrijven zijn er ‘slechts' 259.000 exemplaren verkocht tegenover 1,3 miljoen op de Xbox, waarvan het merendeel zelfs voor de Gamepass is en dus niet eens gekocht. Oftewel de gok die Microsoft hier gemaakt heeft pakt heel erg verkeerd uit en is het de grote vraag of de andere delen (hopelijk twee en drie) nog gaan uitkomen.
Microsoft wilde met deze release ook testen of het PlayStation-publiek warm zou lopen voor de Gears of War-franchise die al sinds jaar en dag zeer geliefd is bij de Xbox-bezitters en zich spreid over drie generatie consoles. Want zoals we weten is Microsoft steeds meer een developer en uitgever geworden die zijn vleugels over verschillende markten uitslaat en nu dus een behoorlijke tegenvaller heeft moeten incasseren.
